15 Ocak 2006

3

Pasta

Geldik, gidiyoruz işte. Önemli olan güzel anları yakalamak şu hayattan. İnsanın hayallerini yerine getirebilmesi, istediklerimizi yapabilmek. Bizim için iyi ve güzel olanları seçebilmek. Her gün biraz daha yaşlanıyoruz, her gün biraz daha yoruluyoruz. Umudumuz azalıyor, yılmıyoruz. Sabahları yataktan çıkabiliyorsak, tek sebebi şu hayattan hala ümidi kesmediğimizdendir. Şu engebeli hayatta karşımıza birçok kişi çıkıyor, kimi arkadaş, kimi dost, kimi de hiçbiri. Kimi gerçekten arkadaş, kiminin taklit yeteneği çok gelişmiş. Herkesi kendin gibi görüyorsun yada en azından seni anlayabileceklerini. Ama herkes kendi görmek istediğini görebiliyor, fazlasını değil. Tek seni anlayan kişi, yine kendin oluyor. Ama yalnız değil hiçkimse; en büyük yalnızlık bile bir tanığa ihtiyaç duyar çünkü. Vakit geçiyor, zaman akıyor. Yapacağımız şeylerin listesi gün geçtikçe uzuyor ama zaman azalıyor. Bak pastanın yarısı bitti bile...

3 yorum:

clémentine dedi ki...

"Ama yalnız değil hiçkimse; en büyük yalnızlık bile bir tanığa ihtiyaç duyar çünkü." altına imza atılacak bir cümle.

neden herkes geçen günlerin hesabına düştü :) doğumgünleri belli yaştan sonra böyloe bir etki yapıyor sanırım.

herşeyi yaparsın her işi bitirirsin de sen zevk almaya bak! gerisi bahanedir bahane :)

GaMeR dedi ki...

:)
Valla zevkle pastayı bitirdim, hazmediyorum sadece.. Ne zamandır doğumgünü kutlayamıyordum arkadaşlarımla belki de onun getirdiği birşey bu; hep okul-sınav ve bilimum işlere denk geliyordu.

bella donna dedi ki...

a-a... mutlu yıllar..